O protagonista infinito -quen dixo mil caras?- do terror LON CHANEY

Pode que non vos soe tanto como debera o seu nome, ou que incluso vos sexa máis familiar co "Jr." despois -o seu fillo acadou certa sona facendo de lobisome- pero non vos culpo. Non se lle fixo xustiza ó longo da historia, incomprensiblemente. Eu non podo falar del con desapego, Lon Chaney é insustituible, é o maior xenio da interpretación do horror de tódolos tempos. Non, en serio, ocórresevos alguén millor? adiante, suxerencias, por favor. 

Toda a maquillaxe, calquera tipo de truco ou engano con tendencia ó deforme e o grotesco, o labor de Jack Pierce na Universal,... podemos afirmar que están en débeda con Lon Chaney. El non foi só o primeiro, senón o mellor. Lon Chaney é Durero. 

Cando o poño tanto polas nubes non me refiro a que tivera un gran dominio do xesto e a mirada, non acabo de saber explicarllo a alguén que nunca o vira, a ver... Lon facíao TODO, a recreación -ou case que creación- dos personaxes era obra súa. Maquillaxe, arames, postizos, cirurxías e un dominio inaudito da expresión facial e o movemento corporal -o ser fillo de pais xordos influiu moito na súa capacidade expresiva. 

Amigos e compañeiros, Tod Browning e Lon Chaney son exemplos clave da unión entre a vida e a obra, ata as últimas consecuencias. Os dous outsiders, pobres desgraciados e cun talento insoportable.

Non moita xente sabe que o primeiro filme sonoro de terror -o Drácula de Browning- ía ser protagonizado por Lon, pero morreu ós 47 anos e o papel deu voltas ata que quedou con el ese búlgaro de tan bo ver -Lugosi.

Neste mundo cruel, para aumento da melancolía, sempre nos queda algunha xoia imposible de recuperar, o paraíso que perdimos con Lon Chaney é esta peli de vampiros. 

Falan dela neste enlace, por quen queira saber máis sobre o tema.

Igual non mostrei entusiasmo suficiente para dar conta do meu afecto real por Lon, é que estou acatarrada, suponse. Pero o certo é que tamén podería ser gripe española, e non querría irme sen deixarvos constancia do meu profundo amor devoto por Lon Chaney. 

Déixovos este video  para que o miredes, está moi ben feito, mostra anacos dos seus papeis. Facédeme o favor de miralo.

Imaxes tiradas de: thewhiteduke.blogspot.com, rubberroom101.com (esta páxina está moi interesante se vos interesa a maquillaxe no cine), moviefanfare.com, elglamourdemargo.blogspot.com, longforgottenhauntedmansion.blogspot.com, cinefania.com.

grandes... ENORMES! a miña selección de protagonistas do terror. Hoxe: Bela Lugosi

Haberá quen diga "Bela de primeiro?" e eu digo "pois si". Hai alguén anterior e mellor -e non se me vai escapar- pero Bela ten un sitio nos nosos corazóns por pura xustiza. E o motivo máis obvio é o propio nome deste caderno, que sen Bela quedaría nun simple "eu xa ceei". Pero non, el faino millor ca iso, el establece pautas. El leva unha capa que identificamos nun acto reflexo, sen pensar en que é só attrezzo, e el só un actor. Faino tan natural coma os impulsos máis básicos, a fame, a sede e o escapar da luz.

Respiramos a Drácula gracias a Lugosi. Bela fíxose o vampiro, a persoa, o actor e o vampiro outra vez, pero todo tan xunto e irremediable que era unha vela nunha mansión de sillares inmensos e escaleiras lúgubres que se desprazaban case trepando pola parede. E coa cera mesturábase sangue ó son da música harmoniosa dos fillos da noite.

Bela fíxose un icono do xénero, gracias en gran parte ó aceno e ó acento. Son algo moi difícil de transmitir os valores tan abstractos que crean a atmosfera do horror. Se Browning era o Poe do audiovisual, ben soubo sacarlle partido ó inmigrante cargado de sex-appeal que non sabía inglés. 

Posiblemente o maior defecto de que o acusan é de ser excesivo no xesto, de ser demasiado teatral no cine; pois será para gustos, a min Bela resúltame perfecto. O príncipe da escuridade, seductor e repulsivo, capaz de hipnotizar, con costumes exóticas, antigas e de orixe nobiliaria. Pero dicíanlle esaxerado. Non estou dacordo, non creo que poidamos entender millor ca el como debía moverse un ser que podía transformarse en millóns de ratas de ollos vermellos. 

Se vos interesa podedes ler unha biografía moi curiosa sobre el, se a atopades -gracias, Álvaro, pola accesibilidade documental. Está escrita por Edgar Lander e publicada en Anagrama. Ten un ton amable, sen caer en cursiladas, e achéganos a iso no que se convertiu a sua vida, ese híbrido que sería tán fácil coma mentira etiquetar.

Se alguén aínda non se namorou del eu podo suxerir o remedio, velaquí a súa filmografía, aínda que o prudente sería comezar por Drácula. E se sodes insensibles eu xa non teño solución.

Para goce visual unhas imaxes míticas... Que só poño imaxes de Drácula? ui! nin me dera conta...

Fotos tiradas de paperblog.com, vadeultra.blogspot.com, aullidos.com, magiafantasma.blogspot.com, kekai.blogspot.com, micine-halbert.blogspot.com, tiempoderuinas.wordpress.com.

unha de serie B... Refugio Macabro

A Hammer está máis que ben pero non era a única que traballaba o noso terreo, tamén estaba a Amicus Films, que lle colleu prestado un pouquiño para esta peli ó noso queridérrimo Peter Cushing, que non quita que valoremos -pero sen adoración- as aparicións dos novísimos Robert Powell e Charlotte Rampling. 

 

Peli do 1972, en inglés Asylum, dirixida por Roy Ward  Baker. Vai dun siquiatra -Powell- que busca traballo nun manicomio, para iso terá que pasar a proba de ir falando cos distintos pacientes ingresados e descubrir quen era o antigo director que toleou de súpeto e rematou alí pechado. Se o descobre danlle o choio. Contando cadansúa paranoia intercálanse as pequenas historias das que se forma o filme.

Escrita por Robert Bloch, autor do xénero ó que debemos, por exemplo, Psicosis. E que nos deixa algunhas pingas de guión moi ben colocadiñas coma 

"Descansa en pedazos." 

"(...) tempranito y muy tempranito y si no tiene el dinero haga usted las maletas" 

ou "Mantén las puertas cerradas y así evitarás las corrientes."

ai, que home, como esforza a vista, algún escuro motivo terá, mmmmmmm...

Cando o aspirante ó posto vai subindo as escaleiras pode disfrutar da decoración en plan imitación gravados de Goya que atopa enmarcados polas paredes, algúns moi curiosos.

e isto que será? haberá que ver a peli logo

Ó principio vese de vez en cando algún brillo de luz moi agresivo -a fiestra do fondo do corredor, a porta metálica reforzada- que xa nos avisan do cambio de espazos e realidades unha vez traspasados estes umbrais -pero ti así o quixeches Powell, non podías apuntarte en infojobs, alma cristiana?

Non quero dicir nada pero espero que vos acordedes desta peli a próxima vez que vexades papel de embalar.

Durmide ben, si?

fotos tiradas de hauntedfilms.blogspot.com,creepycrew.foroactivo.com.

Zombieland

Un par de cousas sobre unha peli que todo o mundo pon polas nubes: Zombieland.

A peli gustoume, estar está moi ben feita, ben interpretada, riste, bos efectos, cadencia, a música está xenialmente colocada, a acción encaixada como lle toca,... para que nos imos enganar? que pegas lle vou poñer? pois unha ben grande -como rancia e purista do xénero de terror que son- esta peli ten un plantexamento que fai que lle guste a calquera persoa á que non lle guste o xénero, é ou non é? A calquera amigo do tipo "de zombis non me gustan, con tanto sangue... agghh" poderiamos convencelo para que fora e lle ía gustar seguro. Supoño que iso é algo bo, sobre todo para a recadación.

Pois iso, apta para calquera.

E como resulta que non é ese o perfil de pelis das que me gusta falar aí o deixo.

Na páxina oficial podedes xogar a matar zombies.

Carátula tirada de thenextfreakshow.com 

de misterios, zombis e remakes...

Alguén lembrará seguro esta serie, a min daquela fascinábame a idea de partida, unha tenda plagada de obxetos con poderes!!

serie que aquí se coñece como Misterio para 3 (pode verse algún capítulo en series yonkis).

Aí na foto tedes ós 3 do misterio, os dous mozuelos herdeiros dun tío que non coñeceron -e que resulta que lle daba á maxia negra que daba gusto- e mais o amigo do defunto, que se ve na obriga de poñelos sobre antecedentes e axudarlles na tarea de recupera-las pezas vendidas -porque o caso é que estaban todas malditas e esa non era a idea da xente ó mercalas para facer bonito. O que herdaron os rapaces -por se non quedou claro- é unha tenda de antigüedades con poderes e autonomía para facer mal. Por aquela época, afortunadamente, non existía ebay.

No primeiro capítulo aparece unha rapariga un tanto repelente -tamén é certo que con algo de causa- e maligna, que vén sendo Sarah Polley con oito anos, xa apuntaba maneiras a criatura... pinchade aquí para ve-la sintonía do comezo e un cacho da intervención da miniña, aínda que o millor está por chegar...

Dábaselle ben o noso xénero xa de pequena, non sei por que motivo Polley insiste en facer pelis con Coixet, espero que se lle pase. Eu prefiro vela en apuros en pelis coma Dawn of the Dead (Zack Snyder, 2004), aínda que tamén me vale que faga algunha orixinal, ou que incluso a escriba xa que me poño a pedir.

Si, esta peli da que falamos é un remake da de Romero, da que se coñece como Zombi (a que lle produciu Dario Argento despois de ver a humilde e mitiquísima Night of the Living Dead). A pesar de ser un remake -e é xusto dicir que non supera á orixinal- está moi á altura, podiamos dicir que é un remake máis ca digno, incluso fabuloso. Respeta o punto de partida -fundamental- e eu creo que está moi coidada en todos os aspectos, fixeron os cambios que lles pareceron oportunos e para adiante. Se coñecedes a obra de Romero, e sabedes a importancia dos títulos de crédito, aquí vos deixo o enlace dos títulos da nova.

Igual peco de entusiasta pero é que é de ben nacidos ser agradecidos cos remakes mais ou menos decentes. Hoxe zapeando -zapateando sería máis verídico- atopeime coa versión estadounidense da xaponesa Dark Water- de Hideo Nakata, autor da saga Ringu, si, a do pozo- esa que protagoniza Jennifer Connelly -pobriña, que ela non ten culpa que é moi boa actriz- e bueno, supoño que necesito que alguén me dea as claves para tolerar estas cintas yankis (e non me refiro a que me deades pastillas, a idea é velas esperta) porque o cine xaponés de terror é tan excepcional e insultantemente bo que me sinto aturdida co contraste. Propúxenme vela, non por disfrutar, senón por ter a experiencia para poder comparar ca orixinal, pero tiven que parar, que unha coñece os seus límites e aquilo era insostible.

Fotos tiradas de theculto.blogspot.com, kindertrauma.com, cinevisiones.blogspot.com, blogdealimana.blogspot.com., zonafandom.com.

milagre! milagre!

Os milagres existen, e tanto que si. Chegan cando parece que todo vai mal, que xa nin os esperabas, que só podías recorrer á nostalxia da súa ausencia. Aparecen, relampagueando e apagando luces, soplando velas e batendo fiestras, movendo cortinas e chirriando madeiras. E o milagre que renace da cinza que algún acólito roubou e conxurou verquendo o seu sangue fiel en terra sagrada, o que surxe ante nós coma un deus antigo en forma de produtora, ese milagre ten un nome propio: Hammer Films

non minto, non bromearía nunca con algo así. Podedes comprobalo aquí

volve coa Hammer Ingrid Pitt...

que nos deixou a inolvidable Condesa Drácula, filme que versiona a vida dunha noble sanguenta e de orixe húngara, Elizabeth Bathori, que tomaba baños de sangue de mozas como método anti-age

Novas incorporacións serán o Daniel Radcliffe -o actor que fixo de Harry Potter-, que estreará The woman in black para o 2011.

Pero non teremos que esperar tanto para o reencontro xa que para o mes está prevista a estrea de Let me in, remake da cinta sueca que coñecemos como Déjame entrar (Let the Right One In, 2008), dirixida por Tomas Alfredson e baseada no libro de John Ajvide Lindqvist, podedes ler online o primeiro capítulo aquí. Non deixedes de miralo porque promete. Da peli dicirvos que eu quedei encantada dela, do milloriño que se pode ver hoxe, de terror e con respeto ó xénero.


Se mirades un adianto do remake da Hammer veredes que ten unha calidade brutal, non nos esperan pelis de serie Z, a Hammer volve pola porta grande, coma unha gran señora.
Déixovos trailers para que comparedes, se non víchedes a sueca eu case vos recomendaba que a vísedes primeiro.
sueca e británica

E non o estaba obviando, non, deixábao para o final. Si, Christopher Lee volve, por suposto. Antes de que acabe o ano poderemos velo en The Resident con Hilary Swank. E mirádeo que contento está, como o celebra...

Non todo o monte vai ser ourego...

Daybreakers

Non podo recomendala. É bastante maliña.

Trata de que dentro de 10 anos no mundo gobernarán os vampiros e empezarán a ter problemas porque aínda non conseguiron desenvolver un sustitutivo do sangue e cada vez hai menos humanos dos que se alimentar. A fame fai que os vampiros (sic) evolucionen a uns "infraseres" ós que lle saen ás de morcego (xa, xa o sei) e que se animalizan e volven irracionais e violentos, ademáis de moi feos.

A idea do argumento, que inda que volo pareza tampouco é tan orixinal, non está nada ben desenvolta. A trama faise moi predecible, os diálogos son malos-malos, ... simplóns de criaturas de primaria quero dicir...

Que a vendan como unha mistura entre 28 días después e Matrix... en fin!! De Matrix malcopian o sistema de granxas de humanos que, se ben na outra peli tiña sentido porque lles drenaban a enerxía, aquí non ten sentido ningún ter xente enchufada a xeringas. A ver, que a velocidade á que se quita o sangue non é necesario te-la xente así, o normal sería que os estivesen cebando coma cochos para que se nutrisen ben e rexenerasen antes. Sería moito máis realista que en vez de esclaviza-los pouquiños humanos que quedan os tratasen cual lince ibérico para que se reproducisen, ou non?

Eu, que no me dedico ó audiovisual, non sei dicir por onde perde a película. É posible que o reparto interprete ben se non hai un bo guión? A min dame que nesta produción meteron bastantes cartos -e a zoca tamén, bastante- e non brilla por ningures. Incrible que incluso conten con Willem Dafoe e o fagan palidecer, como se consegue iso?

Bueno, e o de comparala con 28 días después... ejem, só direi que 28 Días si é unha peli de xénero de terror, de monstros, como queirades chamarlle, e Daybreakers é unha bolsa de plástico do súper rota.

Menos mal que despois aparecen estas xoiiñas de youtubes que compensan o demáis

http://www.youtube.com/watch?v=RZwM3GvaTRM

é que iso de reencontrarse cos vellos amores non ten fallo, esas sete tempadas de Buffy quedarán aí pase o que pase.

introdución práctica ó zombismo, parte 1ª.

Hai unhas semanas acabei de ler Lazarillo Z. Matar zombis nunca fue pan comido e bufffffff, a ver por onde comezo...

supoño que existe xente que non entende ou coñece todo este asunto Z (zombie) e que, independientemente de que queiran ou non, é a miña obriga moral ilustrar ás persoas ignorantes para que saiban a que lles vai caer.

intentei ser sintética e recoller moito nesta entrada, pero é imposible, a plaga está moito máis extendida do que eu coñecía e vaime levar un tempo explicalo ben claro e preciso, así que decidín ir por partes.

os zombis están en auxe, viñeron ocupar con moita frescura (toda a que poden, pobres) o oco que deixaron os vampiros no xénero do horror desde que gran parte das producións que se fan con estes monstros están collendo -cada vez máis e peor- un tinte ñoño, case ridículo.

o vampiro é un ser -por definición!- erótico e repulsivo á vez e o están volvendo “amoroso” e infantil ata un punto insostible (tede, por favor, en conta que estou facendo de tripas corazón e intentando ser diplomática e obxetiva con este tema cando en realidade me dan ganas de muerte, destrucción y desmembramiento).

que digo eu que a burbulla esta edulcorada terá que romperlles nalgún momento porque empalaga moito. moito.

un dos exemplos máis recientes é Crepúsculo (The Twilight Saga) que vaia se se deron conta que non se atura que tiveron que botar man dos licántropos para facer contrapunto que senón a xente se aburre. pois predeciron ben (home! glitter vampires, nunca tan se viu!).

que digo eu: desde cando a xente se aburre dos vampiros? unhas das criaturas máis fascinantes que poden verse! canto mal fixo Coppola co seu mal chamado (que non maldito, que máis quixera) Drácula de Bram Stoker... (ainssss)

breve, eh? pero intenso!! téño que deixalo aquí e sair de caza ó super. volverei con máis información pero polo de agora, por puro amor a la humanidad, quero deixarvos de deberes para que vaiades lendo Zombi. Guía de supervivencia de Max Brooks, editado en España por Berenice. Un imprescindible que me agradeceredes algún día.

un tentempié: Double Feature part 1

Isto levaba de borrador desde decembro, así que aí vai como adianto ó meu regreso 100%...

SORPRESA! alguén xa pensaría que non tiña pensado volver da ultratumba... pero aquí estou.

Volvín igual ca un dracula-lee sexy se rexenera a partir de cinzas gardadas nun frasquiño de vidro e unhas simples pingueiras de sangue. porque aqueles monstruíños que o valemos tampouco necesitamos tanta cousa para sobrevivir ás épocas de falta de alimento. xa nos daremos un gran festín agora. unha ración de turrón de sesos e unha caixiña de 0 negativo do 73 -cómpre que se conservara nas mellores condicións.

Teño gardadas algunhas delicatessen que intentarei racionarvos convenientemente estas festas -levades tan poucos anos nisto que tampouco é conveniente que empachedes, pobriñxs- así que empezaremos con algunha receita lixeira, o que non quita que sexa unha rareza.

Hai uns días estaba na mansión familiar e deume por unha double feature, a primeira foi El ejército de las tinieblas de Sam Raimi do 92, que vén sendo Evil Dead 3, pechando esta triloxía que empezara co mesmo prota no 81, cando Bruce Campbell interpretaba a Ash, aquel jovencito que ía pasar uns días á cabaña del monte en buena compañía con sus amigos a los que acaba matando -porque se portan mal. A primeira de Evil Dead foi bastante feita na casa pero cun resultado visual moi atractivo para os amantes do xénero e ten un par de planos inolvidables.

A segunda entrega pois non a vin.

E a terceira vai ser mellor que vos poña o trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=83yoBViKZfk

foticas -aclaración para que non saiba ler-:carátulas de evil dead, evil dead 2, army of darkness e foto fixa da primeira.

About Horror Movies

Once upon a time... in the Middle Age, when they lived and worked in the woods, it was very dangerous and people didn't need a scare for amusement. So, do you know where the horror comes from? Horror like a hobby began in the 19th century with the novels of writters like Lord Byron, Polidori or Mary Wollstonecraft Shelley. After the years were made theatre representations and after that come the horror movies just with the same monsters of the tales. So, let's talk about horror films!
Mainly the birth of these movies is the Expresionism, in Germany. It consists of schocking images with violent forms and shadows and also unreal perspectives. Some examples are "The Cabinet of Doctor Caligari" ("Das Cabinet der Dr. Caligari") and "Nosferatu".

After that comes the Clasicism, they're Hollywood monster films like "Dracula", "Frankenstein" or "The Mummy". The main actors are Bela Lugosi and Boris Karloff, there's also great films directors like Tod Browning or James Whale.

Unfortunately there's a long bad moment in horror cinema and after that the Clasicism comes again at the end of the 50's with the Hammer Films in the UK. They rescue classic monsters with actors like Christopher Lee and Peter Cushing and film directors like Terence Fischer. The main contribution of the Hammer is the sensuality of the images and even of the monsters -in the case of Dracula for example. Other quality the Hammer has is the special use of colour. There were be Hammer Films until the last years of the 70's.

On the other hand in the 60's a lot of historic changes like the Vietnam War, the Hippie Movement or the Cold War will be reflected on the birth of a new concept of the horror and that is the Gore. We got examples like "The Night of the Living Dead" and "The Texas Chainsaw Masacre". Other very important and rupturist movies of these years are "Rosemary's Baby" and "The Fearless Vampire Killers or pardon me but your theeth are on my neck" both were made by Roman Polansky.

Actually, there are a lot of creation centers like Japan (these movies are specially scary) and the USA (in this case what they really do is remakes of japanese and classical movies). But we must remember that nowadays all the arts are very individual and culture is very global so we can find very interesting fusion works.

Any examples of actual great film directors are:

-The mexican Guillermo del Toro, with "Cronos", "The Devil's Backbone" and "Pan's Labyrinth". He works with mythology elements and fix them with horror stories.

-The american singer Rob Zombie with "House of 1000 Corpses" and "The devil's rejects" makes a tribute to the origins of the gore.

-The indian Michael Night Shyamalan with "The village" and "The sixth sense" gets a special sense of the temperature of the colour.

-The american Tim Burton with films like "Sweeney Todd", "Sleepy Hollow" or "Beetlejuice" where he blends horror and fairy tales with a very visual and funny result.

-And the last film director I want to mention is the italian Dario Argento. Films like "Suspiria", "The Phantom of the Opera" and "Deep Red" ("Rosso profondo") are examples of his artistic sensibility.

These films I mentioned are just a few instances of the whole world of the horror movies.

If we value the extremely special aesthetic sense, the treatment of the colours, the shadows, the voices and specially the noises, then we realize that all these sensations can make us feel fear and pleasure at the same time. That's the reason because I have chosen this topic. And I really hope from now on, instead of just watching horror movies for a simple scare, we can watch them and appreciate them as art.

Drácula 73

Esta é unha das miñas pelis favoritas, aquí coñécese como Drácula 73 e o título orixinal é Dracula A.D. 72. Peli moi hippie, moi londinense, sicodélica e, sobre todo, moi moi Hammer. Cores moi vivas, sangue abundante, Drácula maligno y sensual -aínda que algo viejuno-, conflitos de legado (Cushing e saga Dracula), inicio de flashback época con -como non- campo e persecución en carruaxe. É que me fascina esta peli! non sei cantas veces a vin. Ademáis o actor que fai de Johnny Alucard paréceseme moitísimo a Nick Knight da serie El señor de las tinieblas ou Forever Knight (en inglés) mirade as fotos para comprobalo.Na escea da festa finolis na que se cola o grupito da peli aparece tocando a banda Stoneground, que está xenial, déixovos o video.

http://www.youtube.com/watch?v=s4MK0yG_JIM

Como estou un pouco vaga vouvos deixar a ficha técnica por cortesía de Filmaffinity (http://www.filmaffinity.com/es/film260739.html)

TITULO ORIXINAL: Dracula A.D. 1972
ANO: 1972
100 min.
Direción: Alan Gibson
Guión: Don Houghton
Música: Mike Vickers
Fotografía: Dick Bush
Reparto: Christopher Lee, Peter Cushing, Stephanie Beacham, Christopher Neame, Michael Coles, William Ellis, Marsha Hunt, Janet Key, Philip Miller, Michael Kitchen, David Andrews, Caroline Munro, Lally Bowers.

E algunhas foticos máis para que vos entren ganas de vela xa (por certo que a teñen no videoclub Europa pero eu alugueina e colgóuseme así que a ver se a merco na fnac).

Os carteis promocionais de cada país son unha auténtica delicia, van algúns.